SIDEBURNS.be

Gisteren was in de meeste kranten een en ander te lezen over de Cool Brand Awards van MTV. Op de site kun je de resultaten in detail bekijken, maar het viel me op dat een doorsnee van jongeren vooral mainstream merken als cool ervaren. Niet alleen mainstream, zelfs gewoonweg de marktleiders, bijvoorbeeld Coca-Cola, Jupiler, Randstadt, Spa, Douwe Egberts, Levi’s, Nike …

Er zijn toch veel hippere en trendier merken dan deze? Moet een merk dan niet trendy zijn om cool te zijn? Of zijn de gemiddelde jongeren eigenlijk niet veel cooler dan 30-ers of 40-ers?

Of is het net cool om terug te grijpen naar het eerste, originele, authentieke, … merk binnen een categorie? Zoals Levi’s zowat het eerste jeansmerk was, en Coco-Cola the real thing is, en Spa nog van eigen bodem komt, etc …

Bij idolen grijpen ze inderdaad terug naar échte figuren, zoals een Johnny Rotten van the Sex Pistols, … al waren die natuurlijk ook goed georchestreerd en gehyped door manager Malcolm McLaren.

Belangrijk is verder dan hun eigen vrienden hun belangrijkste beïnvloeders zijn, veel meer dan idolen of bekende mensen. Alle Facebook en andere social networks zullen hier niet vreemd aan zijn. Ze kijken aandachtiger naar wat hun maatjes op de chat vertellen dan de merken in het reclameblok. Dit gezegd zijnde, reclame op Facebook, ik heb er toch mijn vragen bij. Het is weeral “hun” terrein waar de marketeers proberen binnen te dringen. Benieuwd of ze het dit keer gaan pikken?

Sommige mensen dromen van TV kanalen zonder reclame. Firebrand doet net het tegenovergestelde: een online kanaal met niks dan (goeie) reclamespots.

Ben je op zoek naar dat geweldige spotje van … dan zoek je het nu in no time op. Je kunt de spotjes bovendien downloaden of embedden op je site of blog. De spots zijn van goeie kwaliteit, laden heel snel, en de interface is erg elegant. En je vindt meteen ook terug welk reclamebureau de spots gemaakt heeft.

En om te zien of het embedden goed werkt, een spotje:

Reclame lovers, begin maar al te likkebaarden.

Het moet ruim 10 jaar geleden zijn, ik was toen nog student in Gent, dat ik voor het eerst bij Delhaize zelf mijn inkopen mocht scannen. Dat was toen waarschijnlijk redelijk vernieuwend, ik kreeg een caddy cadeau als proefkonijn van het nieuwe systeem, en het beviel toen eigenlijk wel. Waarschijnlijk gewoon omdat het nieuw was.

Ik weet niet zo goed in welke mate dat intussen ingeburgerd geraakt is, maar feit is, de self-scan heeft nu ook zijn weg gevonden naar mijn Delhaize winkel in Roeselare.

Ik ben die ongetwijfeld vriendelijke mevrouw die de uitleg doet nu al een paar keer gewoon voorbij gelopen, en heb bewust gekozen om niet zelf te scannen. En ik vraag me af, waarom eigenlijk?

Is het omdat ik van Delhaize de service verwacht dat zij mijn aankopen scannen, in plaats van ikzelf? Omdat ik in een supermarkt met een duur imago bediend wil worden?
Omdat je de 3 minuten die je aan de kassa aan tijd wint, weer verliest met zelf per item stil te staan om te scannen in de winkel?
Is het omdat mijn dochter het leuk vindt om onze aankopen op de band aan de kassa te leggen?
Omdat het totaalbedrag aan de kassa geen verrassing meer zou zijn?
Omdat ik het eigenlijk al oude technologie vind, en het makkelijker zou zijn moesten ze met RFID tags werken, en dus niemand meer moet scannen?

Als dat systeem nu al zolang bestaat, waarom is het dan nog geen gemeengoed geworden? Daar moet toch een reden voor zijn?

Omdat oude madammekes bang zijn van technologie?
Dat mensen schrik hebben om iets te vergeten scannen en dan onterecht als dief beschuldigd zouden worden?
Omdat mensen liever impulsief en zonder nadenken hun aankopen in hun karretje gooien?
Omdat men graag een babbeltje slaat met de kassierster terwijl zij hun aankopen scant?

Enfin, misschien probeer ik het de volgende keer toch nog eens. Misschien vindt mijn dochter die scanner ook wel leuk …

Wat me deze week is opgevallen

1/ Ik heb nog maar weinig goeie campagnes gezien met Bekende Vlamingen in de hoofdrol. Meestal is dat zoiets dat aan een bureau opgedrongen wordt en wat men dan met tegenzin doet. Deze week waren er twee campagnes met BV’s te zien, eentje met een woordspeling en een tennisster en een waarin een bekende reclamemaker zijn nog bekendere vader levend begraaft. Deze laatste is dus ronduit schitterend. Gefeliciteerd Mortierbrigade en Humo!

2/ Het gedoe over geen kerstgedoe voor 15 december is nog niet helemaal gaan liggen, maar uiteraard moet Coca-Cola intussen naar aloude gewoonte aan zijn kerstspot werken. Dit is een van de betere die ik ooit gezien heb, even kerst en veel minder klef dan gewoonlijk.

3/ The Economist heeft een tijd geleden zijn typische typografische stijl met straffe quotes achter zich gelaten voor een nieuwe stijl. Ik vind ze hoe langer hoe meer geslaagd. Vooral omdat ze duidelijk binnen dezelfde boodschap en scherpe stijl (je bent een domme oen als je the Economist niet leest) opnieuw zijn gaan verrassen. Zelfs met een klein balonnetje.

4/ In Duitsland komt de iPhone zonder SIM-lock op de markt, maar dan moet je er wel een rib uit je lijf voor betalen. 999 eurootjes, het is er toch een beetje over.

5/ Verder nog gelezen dan ‘undesign‘ het beste webdesign is. Vooral tekst en niet teveel andere afleiding. Amai, ik was hier al goed bezig qua webdesign zonder dat ik het zelf wist.

Prettig weekend alweer!

Collega A. vroeg me vanavond waarom ik eigenlijk nog niks over de nieuwe Eurostar campagne geschreven had. Waarschijnlijk omdat ik nogal geneigd ben te zeiken en te zagen op mijn blog. Maw omdat die campagne van Eurostar briljant is. Voilà bij deze.

Voor wie oogkleppen heeft, en ze nog niet gezien mocht hebben, je ziet hier deel 1 en deel 2.

En och god, de Britten maken een beetje rel van dit beeld. Lovely!

Knappe print van Air voor Amnesty International. Heel duidelijk, heel juist, heel mooi.

De TV spot is zeker niet slecht te noemen. Maar het blijft wel een verfilming van de print.

En als je dan dit pareltje van Cannes 2007 herinnert, dan vraag je je toch een beetje af waarom ze die TV spot niet overnemen voor België.

(via)

En daar wijst Robin hen graag op. Ze communiceren over het nieuwe magazine ‘Marketing Driven’ maar vergeten marketingdriven.be te registreren …

Pecha Kucha, wablief? Pecha Kucha is een fenomeen dat komt overgewaaid uit Japan. Op korte tijd krijg je een pak sprekers te zien die in een paar minuten tijd het publiek moeten inspireren. De spelregels zijn simpel: je krijgt 20 slides/beelden, en voor elke slide krijg je 20 seconden. Het is een beetje zoals met human tetris - ook uit Japan - als je niet snel je punt maakt, scoor je geen punt.

Gisteren was het dus de eerste keer in België, in een achterafzaaltje vlakbij het Flagey plein in Brussel. En het zat afgeladen vol.

Het is op zijn minst een wat bevreemdende ervaring. Je krijgt heel veel indrukken op erg korte tijd. Maar was het écht inspirerend? Bwah, ik vond dat veel sprekers vooral hun eigen bedrijf of project kwamen voorstellen. Iets waar ik op marketingcongressen allerhande ook een hekel aan heb.
Het voordeel hier was dat het dan wel telkens mooie, knappe, artistieke, design, … dingen waren. Maar je leert er niet per se veel uit.

Het meest onder de indruk was ik persoonlijk van de jonge onschuldige charme van Diane Steverlynck. Ze kwam iets vertellen over haar passie voor materialen, en over hoe interessant het is als materialen uit hun context gehaald worden en plots een andere functie krijgen. (zoals bijvoorbeeld een klapstoeltje met buitenbanden van een brommer als zitting, wat ze in China gefotografeerd had). Dat is zowat de definitie van creativiteit: 2 zaken die oorspronkelijk niks met mekaar te maken hebben toch combineren.

Of over hoe je door het uitvergroten van een detail iets nieuws creëert, bijvoorbeeld hoe de knoopjes in een tapijt plots uitgroeien tot dit tapijt (van haar hand, te koop bij Limited Edition)

Ook boeiend was François Pachet van CSL Sony Lab Paris. Het klonk geweldig als science fiction, maar hetgeen ze daar ontwikkelen is uitermate boeiend. Ze zoeken naar manieren om design mogelijk te maken voor leken. Er is namelijk een groot verschil tussen de taal van leken en de taal van specialisten. Als het bijvoorbeeld gaat over kleur, dan spreken leken over warm, zacht, opgewekt, frivool, … terwijl de specialist het heeft over RGB, CMYK, PMS, hue, saturation … Waar ze dus mee bezig zijn is het ontwikkelen van applicaties waarmee leken adhv hun eigen persoonlijk, beschrijvend, subjectief taalgebruik dingen kunnen gaan ontwikkelen: kleur, geluid, vorm, etc …

“maak dat blauw eens wat meer zoals de lucht op een stralende zomerdag” of “dat zou meer als een slaapliedje moeten klinken”

Als dit er ooit komt, en écht op punt staat, dan is dat gewoonweg de technologische brug tussen merkstrategie en merkdesign.

(oh, en ik heb ook nog geleerd dat GPS’en soms best wel dwaze dingen zijn, want als je niet meer weet dat meneer Flagey zijn voornaam Eugène was, dan moet je een hulplijn inroepen om dat adres op je GPS te kunnen vinden, allé op die van mij toch)

Leuk Nederlands initiatief, grappige poppetjes, maar wel met een merkwaardige naam als je het vanuit Vlaanderen bekijkt: www.familiefoef.nl

Voor de Nederlanders, lees hier meer over de vlaamse betekenis van ‘foef’ (even scrollen tot je bij de ‘v’ bent) … en hoe dubbelzinnig grappig de adoptievoorwaarden dan wel worden …

(via)

Wie het nog niet doorhad, het is dus de bedoeling om hier een wekelijks item op vrijdag van te maken.

1/ Ik heb deze week geleerd dat het voor de usability van een site beter is dat externe links in hetzelfde venster worden geopend, vanaf nu gaan we dat dus ook toepassen. Zelf open ik links vaak bewust in een ander tabblad, maar bon, alles voor de usability hé.

2/ Reclame voor wasmiddelen levert niet altijd de meest sexy campagnes op. Daarom valt het altijd op als er eentje weer eens wat anders doet. Tide deed het al vaker en doet het nu weer: een pleidooi voor vlekken, want Tide was die er zo weer uit. Pas wel op met welke vlekken, want in deze parodie op wasmiddelenreclame maakt Reynolds dan weer duidelijk dat hun stiften wel degelijk permanent markers zijn.

3/ Van mensen met een dikke auto wordt aleens gezegd dat ze een klein pietje hebben. Deze comic steekt daarbij de draak met Hummer. En als je teveel in die Hummer zit, en te weinig beweegt, dan heb je niet alleen een klein pietje, maar zie het ook niet meer als die dikke pens ervover hangt. Een olympische campagne tegen obesitas.

4/ Aandacht krijgen van bloggers kan soms heel gemakkelijk zijn. Zeker als je adverteert voor de goeie zaak. De nieuwe campagne van Sensoa was op heel veel blogs te zien deze week. Het enige wat ze daarvoor deden, was het beleefd vragen. Een paar BV’s spelen de hoofdrol. Als ze nu maar zelf geen losbandig seksueel gedrag gaan aan de dag leggen. Er zijn immers tal van voorbeelden waar het werken met bekende personen ook tegen kan werken, als wat ze doen niet in lijn is met het merk waarvoor ze reclame maken. (zie hier)

5/ Ik heb het hier al vaker gehad over het belang om een consequent merkverhaal te blijven vertellen. Deze week veranderde weer een groot merk het geweer van schouder, namelijk Stella in de UK. Niet langer ‘reassuringly expensive’, maar wel ‘pass it on‘. En ik ben duidelijk niet de enige die dat raar vindt.

Ziezo, alweer een fijne portie linkvoer voor ‘t weekend.