SIDEBURNS

In Australië krijgen we eindelijk de anti-snelheid campagne die zegt wat iedereen allang denkt: mannen die te snel rijden hebben een klein pietje. Eat this J-M Dedecker.
Deze campagne maakt snel rijden ongelofelijk uncool. En het fijne eraan is dat hardrijders hier niet kunnen tegen argumenteren. Het enige wat ze zouden kunnen doen is hun broek openritsten om te tonen dat ze toch meer dan 5 cm hebben. Het enige wat je kunt doen, is trager rijden, anders wordt je bespottelijk in je vrienden- en kennissenkring.

Da's andere kost dan de BIVV campagne die angst aanjaagt met dode kindjes in je hoofd. Allé, iedere hardrijder die nog geen ongeval gehad heeft (de meeste dus) lacht dat toch gewoon weg met een "mij overkomt het niet".

Neen, dit gaat niet over de rockers die www.sideburns.nl hebben opgericht: de Officiële Bakkenbaardenclub Holland, waar ik overigens trots lid nr 1586 van ben (een mens mag al eens lachen hé).

Het gaat wel over deze fijne post, waar strategic planners (zo ben ik - henk aka sideburns - er namelijk eentje) de hemel worden ingeprezen als de nieuwe rocksterren van de reclamewereld. Je zou er bijna van gaan blozen.

Ik haal er een aantal dingen uit. Niet dat ik wil pretenderen hier al het lichtende voorbeeld te zijn, maar het zijn wel een aantal eigenschappen die planners moeten hebben. En ook als je geen planner bent, dan zijn het eigenschappen die erg nodig zijn in het snel veranderende reclamelandschap:

• Ideeën met de wereld te delen (het feit dat vooral planners in de sector bloggen is daar een voorbeeld van). Als iedereen slimmer wordt, dan kunnen we daar met z'n allen alleen maar beter van worden.
• The bigger picture zien als het over merken gaat, waardoor je automatisch meer geïntegreerd gaat denken en niet in klassieke reclameformaten of gekende specialismen.
• Niet bekommerd zijn om wie de 'eigenaar' van ideeën is. Voortbouwen op andermans ideeën, en anderen laten voortbouwen op jouw ideeën. Komaf maken met het 'not invented by me' syndroom.
  
• Nieuwsgierig zijn, kijken in vele richtingen, ideeën halen uit verschillende disciplines (of het nu psychologie, antropologie, filosofie, biologie, technologie, of welke andere -ie ook is). Dit is op dat vlak een geweldig inspirerend boek, met weetjes en inzichten uit alle takken van de wetenschap, design en andere -ieën: The Art of Looking Sideways (en nieteens door een planner geschreven;-)

• Voldoende bezig zijn met allerlei dingen die op het eerste zicht geen fluit te maken hebben met de jobs waar je op werkt, want dat voedt die o zo nodige nieuwsgierigheid. Als het maar in het kader is van bijleren en inspiratie opdoen. Ja, ook bloggen, en nog veel belangrijker, die andere 99 blogs in je RSS feeder bijhouden. Als de jobs die moeten gebeuren dan ook gebeuren natuurlijk.
• Nood aan generalisten. In niks gespecialiseerd, maar van alles wel wat op de hoogte. Maar er zijn wel specialisten nodig ook, uiteraard.
• Praten en luisteren, heel veel, en met heel veel mensen. En nog meer luisteren dan praten. In online communities en vooral in First Life.
• En tenslotte, niet teveel op de klok kijken, want dit is iets waar je van 9 tot 5, en dan weer van 5 tot 9 mee bezig bent. En omdat we heel snel vergeten, hou altijd een notablokje en een pen in de buurt, want als iets je te binnen schiet, en je schrijft het niet op, dan is de kans groot dat je het weer kwijt bent.

Oh boy, ik lijk echt wel aan het teachen geslagen te zijn. En heel misschien lijkt reclame, en in het bijzonder strategic planning nu een geweldig afschrikwekkende job. Maar dat is het niet, het is geweldig (en ook geweldig moeilijk om aan onbekenden op trouwfeesten uit te leggen wat het nu precies is wat je doet). Dit is overigens wel de verschrikkelijkste job ter wereld:

post-it cartoon via Draw

Fellowforce is een nieuw online platform waar bedrijven hun challenges kunnen posten, en vragen aan uw en mijn brein om erover na te denken. Veel verschillende breinen leveren meer ideeën op, meer ideeëen betekent grotere kans op betere ideeën. Iedereen die wil kan antwoorden of oplossingen bieden, en je kunt er natuurlijk ook mee verdienen. De bedrijven die challenges posten loven beloningen uit voor de winnende ideeën.

Geheel in lijn met de manier van werken, is de eerste challenge van Fellowforce zelf, namelijk: bedenk hun baseline. De winnaar krijgt 1% aandelen in de nieuwe start-up.

Na de uren als consultant bijklussen, het lijkt me wel boeiend. 

(via Dutch Cowboys) 

Het eerste gedicht op deze blog.  En ik vind het nogal toepasselijk in de context van het pre-testen van ideeën: straffe ideeën worden vaak kapotgeredeneerd in het licht van 'perfectie'.

Perfection is the Enemy of Excellence

Excellence is willing to be wrong.
Perfection is being right.

Excellence is risk.
Perfection is fear.

Excellence is powerful.
Perfection is anger and frustration.

Excellence is spontaneous.
Perfection is control.

Excellence is accepting.
Perfection is judgment.

Excellence is giving.
Perfection is taking.

Excellence is confidence.
Perfection is doubt.

Excellence is flowing.
Perfection is pressure.

Excellence is journey.
Perfection is destination.

via Branding & Marketing.

Met de leeftijd van 31 jaar begin ik in internet tijden vast een ouwe zaag te worden, maar ik wil me hier toch even donkerblauw ergeren aan alle ongevraagde irritante reclameboodschappen die mijn bezoek aan websites verstoren, als ze plots over het scherm komen omdat je toevallig met je muispijltje in de buurt komt. Op TV of radio wordt je tenminste nog verwittigd als er reclame komt, en je kunt kiezen of je kijkt/luistert of niet. Hier is het echt je reflexen op de proef stellen om die ellendige pokkedingen zo snel mogelijk weg te klikken.

De irritantse van al vind ik die van de reclameregie Fred op www.pub.be: een ellendig irritant stemmetje, met als opiningszin "hallo ik ben Henk". Tedju, ik ook, maar laat mij met rust. Voor de rest sympathieke jongens hoor bij Fred, daar niet van.

Waar is de tijd dat internetpionier Jan Van den Bergh (jevedebe voor de vrienden) - oprichter van eerst Quattro (dat intussen Saatchi & Saatchi Brussels geworden is), later i-Merge (dat intussen Boondoggle heet) - de wijze woorden sprak "uninvited persuaders get the finger" en vervolgens de wereld van permission marketing en online brand breeding instapte.

Dus, beste naamgenoot Henk, van mij krijg je een dikke vinger, voilà.

Wie mijn vorige posts (hier, hier en hier) over de lancering van de iPhone gelezen heeft, zal vast niet verwonderd zijn dat ik de laatste tijd nogal vaak aan het nadenken geweest ben over het debat over divergentie versus convergentie.

Al en Laura Ries geloven heilig in divergentie. Dat is volgens hen de manier waarop nieuwe markten en merken, of zo je wil Blue Oceans, ontstaan. Een type voorbeeld van divergentie: na de desktop computer kwam de laptop.
Convergentie verketteren ze, en heel vaak hebben ze gelijk. Er zijn heel veel voorbeelden van producten die verschillende technologieën combineren, en nooit een groot commercieel succes zijn gebleken. Bijvoorbeeld: amfibievoertuigen, TV met ingebouwde DVD-speler, fax-phone, computer + telefoon, ...

Vanuit die redenering voorspellen ze dat ook de iPhone een commerciële mislukking zal worden, omdat het een convergence-tool is: muziekspeler + fototoestel + gsm + pda + ...

En smalend noemen ze dat graag: Swiss Army Knife thinking. Maar eigenlijk is dat Zwitsers zakmes waarschijnlijk het type voorbeeld van een convergence-tool dat net wél een commercieel succes is. Zelfs al gebruiken weinig mensen het ooit, het wordt wel massaal gekocht, en het bestaat toch al van ergens rond 1890.
De kritiek is: Je krijgt een minder goed mes, minder goede kurkentrekker, minder goede schroevendraaier, ... als je die verschillende tools in één zakmes combineert. Convergentie wordt alleen een succes als het tot veel meer convenience leidt.

Intussen ben ik dus op zoek naar voorbeelden van geslaagde convergenties. Eerlijk gezegd, ik kan er inderdaad weinig vinden. Skype – bellen over internet – is wel een redelijk succes, maar nog lang niet massaal verspreid.
Eentje dat wel een succes is, en dat vader en dochter Ries hadden onderschat in hun boek “the origin of brands” is de gsm met fototoestel. Hun voorspelling was dat het een niche zou blijven, echter, tegenwoordig heeft quasi iedere nieuwe gsm ook een digitaal fototoestel. Convergentie kan dus succesvol zijn.

Vandaag lees ik op Lifefilter dat iTunes inmiddels de 3de muziekretailer is in de USA, na Wal-Mart en Best Buy.

Het boeiende hieraan is, dat je iTunes als divergentie, maar ook als convergentie kunt bekijken.
Het is divergentie, omdat het digitale muziek betreft: na vinyl en CD’s is er het MP3-formaat gekomen. Na de Walkman, kwam de iPod.
Maar het gaat evengoed over convergentie: met iTunes neemt de computer de rol over van de CD-speler, al of niet aangesloten op een hifi installatie of op externe speakers.

En ik vraag me af of dit met de iPhone ook niet het geval zou kunnen zijn?
Het is overduidelijk convergentie: heel veel verschillende functies ineen.
Maar eigenlijk kun je het ook bekijken als divergentie, namelijk een ultra-compacte computer.

Ik ben wel eens benieuwd wat anderen erover denken. Laat maar horen:

Bekende film-beelden met net iets minder aantrekkelijke vrouwenlichamen dan die van Marilyn Monroe, Sharon Stone en Mena Suvari. Al zou Miss Monroe toch ook een stuk ronder (maat 42) geweest zijn dan de catwalk diva's van tegenwoordig.
En daarbij de tagline: "Forget about it. Men's preference will never change. Fit Light Yogurt."

Het deed me denken aan www.genderforum.be. Linken heeft geen zin, het is een gesloten forum, waar ik de laatste weken gevraagd wordt om op stellingen te reageren ivm gender en reclame. Het initiatief bouwt voort op Zorra. Ik ben eigenlijk hoe langer hoe meer geneigd te stellen dat het de rol van reclame is om goede reclame te maken. Punt. Of het dan vrouw- of manvriendelijk genoeg is, het kan mij eigenlijk niet zoveel schelen. Zeker omdat vrouwonvriendelijke reclame, vaak net heel manvriendelijk is, net omdat ze vrouwonvriendelijk is. En omgekeerd. Natuurlijk, zolang het maar duidelijk blijft dat het hier humor betreft. En zolang het maar niet de bedoeling is om een of ander gender te kwetsen. Zoals bijvoorbeeld de onovertroffen Ché campagne. En of het dan over de schreef gaat, laat daar gerust de JEP over oordelen, daar zijn ze voor.

Nu het boeiende aan deze Braziliaanse campange is natuurlijk dat ze minder vrouwvriendelijk is, maar wel voornamelijk vrouwen als doelgroep heeft. Benieuwd dus wat de dames er van vinden.

via Beyond Madison Avenue, beelden op Ads of the World.

Gisteren nog een opmerking van collega Chris gekregen over mijn bakkebaarden. Telkens ik mijn kapsel met de tondeuze herleidt tot een 3tal millimeter, vallen die bakkebaarden blijkbaar nog meer op dan ervoor, hoewel ze eigenlijk redelijk constant qua formaat blijven. Soit, hij vroeg of het ter promotie van mijn blog was. Ik lachte nog dat ik er aan dacht om "www." links en ".be" rechts van een bakkebaard te tattoeëren.

Wel, deze man neemt personal branding echt ernstig, schrijft er boeken over en verdient er zijn boterham mee. Wat doet hij? Hij draagt altijd een naamkaartje (en heeft er zelfs eentje laten tattoeëren). Je kunt hem leren kennen op www.hellomynamisscott.com , en in dit filmpje: